Podział domów szkieletowych

Z wielkim opóźnieniem dotarła do Polski "nowa" technologia budowy domów o wielkiej energooszczędności i ekologii. Drewno od bardzo dawna stanowiło główny budulec domów ze względu na wiele zalet, szczególnie wytrzymałościowych oraz termicznych. Niestety wśród polskiego społeczeństwa do tej pory występowało głębokie niezrozumienie tej technologii, oraz ogólna dezorientacja, co sprawiało że była rzadziej wykorzystywana niż w innych państwach europejskich. Sytuacja jednak się diametralnie zmienia, z roku na rok coraz większa liczba inwestorów indywidualnych przekonuje się do uroków mieszkania w domach o konstrukcji drewnianej. Drewno jako surowiec naturalny ma wyjątkowe cechy ekologiczne, jest zdrowe, ma zdolności do samoregulacji wilgotności i stwarza niepowtarzalny mikroklimat. Jest niezwykle wytrzymałe i elastyczne, a poddane odpowiedniej obróbce oraz potraktowane odpowiednimi preparatami staje się niepalne. Postęp techniczny i rozwój technologii sprawiły że ten jeden z pierwszych surowców, który w rękach człowieka wytyczył kierunek rozwoju cywilizacji, wciąż pozostaje materiałem niezwykle nowoczesnym. Jest trwałe, długo opiera się procesom starzenia. Tak wiele cech tego naturalnego materiału sprawia, że w wielu regionach świata zachowuje pozycję podstawowego materiału budowlanego.

W technologii szkieletu drewnianego rozróżnia się kilka metod wznoszenia budynków, a ich wspólną cechą jest właśnie szkielet:

• gotowe domy prefabrykowane – Fertighaus (Niemcy, Austria, Szwajcaria).
• domy kanadyjskie (amerykańskie),
• domy prefabrykowane skandynawskie (szwedzkie, norweskie),

Domy gotowe Fertighaus – to system budowy domów z prefabrykatów - wielkowymiarowych elementów o szkielecie drewnianym KVH (Konstruktionsvollholz), przygotowanych uprzednio w zakładzie produkcyjnym. Technologia przystosowana została przez Związek Cieśli Niemieckich i Budowniczych Domów do niemieckich norm budowlanych, oraz zapotrzebowań wymagającego rynku ukierunkowanego bardzo silnie na oszczędność energii, zdrowie, ekologię i jednocześnie doskonałą jakość. Technologia ta rozwija się coraz intensywniej, a dzięki takim dodatkowym walorom jak trwałość, estetyka, krótki czas budowy, uzyskują coraz szersze uznanie wśród inwestorów nie tylko w Niemczech. Obecnie staje się najintensywniej rozwijającą i najpopularniejszą technologią budowy domów.

Domy skandynawskie – to domy o bardzo masywnej konstrukcji i zwiększonej izolacyjności cieplnej ścian np. 200 mm i więcej. Dodatkową izolację cieplną montuje się na poszyciu zewnętrznym – styropian lub płyty z wełny. Długowieczność (trwałość) takich budynków określa się nawet na 300 lat. W całej Skandynawii budownictwo drewniane stanowi aż 90%. W Norwegii, Szwecji metodą szkieletową wykonuje się z powodzeniem nie tylko domy jednorodzinne czy szeregowe, ale wielokondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne, użyteczności publicznej, szkoły, przedszkola, kościoły, a nawet ogromne sale kinowo-koncertowe.

Domy kanadyjskie – tym terminem błędnie określane są wszystkie rodzaje domów szkieletowych. Mało kto wie, że szkieletowe budownictwo drewniane jest wielowiekową tradycją budownictwa europejskiego, a do Kanady i Stanów Zjednoczonych przywieźli ją emigranci z Europy, głównie Skandynawowie i Brytyjczycy. Początkowo konstrukcje wypełniano litym drewnem, ale z upływem czasu wprowadzano udoskonalenia w postaci coraz to nowszych i lepszych rozwiązań technologicznych, gdyż pełne drewno nie posiada aż tak wysokich parametrów energooszczędnych.

Odmienne warunki klimatyczne, mentalność i sposób życia mieszkańców Skandynawii oraz Kanady i Stanów Zjedenoczonych spowodowały, że powstały dwa odmienne sposoby wznoszenia szkieletowych domów drewnianych. Konstrukcje te, a zwłaszcza wykończenia mają bardzo wiele odmian, bowiem w domach tych mieszkają różne grupy społeczne (zarówno ludzie bogaci jak i żyjący skromnie). Z tego też względu techniki budowy, materiały budowlane, oraz wykończenia są zróżnicowane – dostosowane do możliwości finansowych odbiorcy.

W domach kanadyjskich poszczególne elementy składa się na budowie. Bryła takiego budynku jest lekka, przekroje ścian zewnętrznych wynoszą maksymalnie do 140 mm, przeważnie z drewna tartacznego, a wszystkie części składowe tych domów są docinane na miejscu budowy. Niezmiernie istotne znaczenie mają warunki w jakich powstaje taki dom, gdyż drewno, wełna i inne materiały narażone są wówczas na działanie czynników atmosferycznych.